We zeggen gemakkelijk dat we met onze oren naar muziek luisteren, maar neurologisch gebeurt er veel meer. Zodra muziek binnenkomt, gaat een uitgebreid netwerk van hersengebieden aan het werk. De auditieve cortex verwerkt klanken, toonhoogtes, timbre en ritmische structuren. Motorische gebieden, de basale ganglia en het cerebellum raken betrokken bij ritme, timing en beweging. Dat merk je wanneer je voet spontaan begint mee te tikken of wanneer een groep bij de eerste maten van een bekend ritme vrijwel vanzelf samen begint te klappen. Tegelijkertijd raakt muziek aan systemen die betrokken zijn bij emotionele verwerking. Een onverwachte harmonische wending kan spanning oproepen, een melodie kan ontroeren en een climax kan letterlijk kippenvel veroorzaken. De insula speelt mee in het waarnemen van wat er in ons lichaam gebeurt, terwijl het beloningssysteem, waaronder de nucleus accumbens, betrokken is bij verwachting, plezier en motivatie. En dan is er het geheugen, de hippocampus en andere geheugennetwerken helpen muziek te verbinden met gebeurtenissen en ervaringen uit ons leven. Muziek kan daardoor functioneren als een krachtige sleutel tot het autobiografische geheugen. Dat maakt muziek vanuit coachperspectief fascinerend. Een muziekstuk wordt zelden alleen als klank opgeslagen. Het kan verweven raken met een periode uit ons leven, met mensen, plaatsen, gevoelens en met wie wij op dat moment waren. Wanneer die muziek jaren later opnieuw klinkt, wordt daarmee soms veel meer wakker dan alleen de herinnering aan een liedje, er wordt een stukje van onszelf wakker.