Op 5 maart 2026 kwamen ruim zestig professionele coaches samen op De Couwenbergh in Aarle-Rixtel voor de eerste Binnencirkeldag van het jaar. Het werd een dag vol ontmoeting, verdieping en inspiratie. Precies waar de Binnencirkel voor bedoeld is. Dit jaar is bovendien een bijzonder jaar. In 2026 vieren we namelijk de vijftiende editie van de Binnencirkel. Sinds 2012 vormt deze community een plek waar coaches samen leren, oefenen en het vak verder ontwikkelen. Misschien nog wel mooier is dat er nog steeds deelnemers zijn die er al vanaf de eerste editie bij zijn. Dat zegt iets over de kracht van deze gemeenschap. Een plek waar je blijft terugkomen omdat je er groeit als coach en omdat je collega’s ontmoet die dezelfde passie voor het vak delen.

Na een korte opening gingen we aan de slag met de workshop van Chantal Kortenhorst over individueel systemisch werken voor coaches. Het systemisch gedachtegoed blijft zich ontwikkelen en raakt steeds meer mensen in het coachvak. Chantal nam ons mee in de belangrijkste principes en dynamieken van het systemisch kijken naar vraagstukken. Zoals we in de Binnencirkel gewend zijn bleef het niet bij theorie. Het werd een workshop waarin ervaren centraal stond. We werkten met twee oefeningen waarin we zelf konden voelen wat er gebeurt wanneer je naar een vraagstuk kijkt vanuit een systemisch perspectief. Daarna maakten we de stap naar de praktijk. Hoe kun je deze inzichten en werkvormen inzetten in je eigen coaching. Juist deze combinatie van ervaren, reflecteren en toepassen maakt dit soort dagen zo waardevol.

Na een heerlijke lunch vervolgden we het programma met intervisie en observatiegroepen. In kleine groepen gingen coaches met elkaar aan de slag met eigen casuïstiek. Door samen te kijken, te reflecteren en feedback te geven ontstaat vaak een nieuwe blik op een vraagstuk. Dit is de kracht van een gemeenschap van professionals die elkaar scherp houden en elkaar helpen om steeds beter te worden in het vak. Om vier uur sloten we de dag gezamenlijk af met een gezellige borrel. Een mooi moment om ervaringen uit te wisselen, nieuwe contacten te leggen en nog even na te praten over alles wat we hadden geleerd en beleefd. Het voelde als een prachtige start van een nieuw Binnencirkeljaar.

De Binnencirkel is een platform waar professionele coaches samen werken aan hun ontwikkeling. Het is een plek waar je collega’s ontmoet van niveau, waar je oefent en reflecteert op je eigen praktijk en waar je samen bijdraagt aan de verdere ontwikkeling van het coachvak. Daarnaast ontvang je met deelname professionaliseringspunten voor heraccreditatie bij ICF en NOBCO EMCC Global.

Op 16 juni organiseren we de tweede Binnencirkeldag van dit jaar. Deze dag staat in het teken van coachen van neurodiversiteit en wordt verzorgd door Judith Klerks. Ongeveer twintig procent van de mensen heeft een brein dat anders bedraad is. Als coach kom je dus vrijwel zeker neurodivergente coachees tegen. In deze interactieve workshop leer je hoe je jouw coaching beter kunt afstemmen op deze doelgroep. Je krijgt achtergrondkennis over neurodiversiteit en het brein en je gaat aan de slag met praktische interventies die direct toepasbaar zijn in je eigen praktijk.

Wil je als coach blijven groeien in je vak en samen met andere professionals blijven leren en ontwikkelen. Dan nodigen we je van harte uit om aan te sluiten bij de Binnencirkel.

Samen blijven we bouwen aan sterk en professioneel coachen.

Het begon – hoe kan het ook anders – op X. Of Twitter. Of Muskbook. In elk geval op een plek waar nuance sterft en ego’s floreren. Elon Musk vond iets van Trump. Trump vond iets van Musk. En plots zaten we weer midden in een woordenwisseling die verdacht veel leek op de schoolpleinruzie van twee alfajongens met een zandbaktrauma. Trump noemde Musk een ‘gekke nepgenie’. Musk riposteerde dat Trump ‘niet slim genoeg is om nepnieuws te bedenken’. Een botsing van miljardair tegen megalomaan, van raket tegen raketman. Of, zoals je het ook kunt zien: twee mannen die zoveel invloed hebben dat het beangstigend wordt hoe weinig ze zichzelf lijken te bevragen. Want dát is het echte probleem. Niet de ruzie. Niet de uitspraken. Maar het totaal ontbreken van leervermogen. Reflectie. Zelfkritiek. Of gewoon, heel basaal: luisteren.

Stel je eens voor wat er was gebeurd als een van beiden een professionele supervisor had gehad. Een professional die vraagt:
“Elon, wat raakt je zo dat je dit nodig vindt?” – “Donald, wat is je diepere behoefte achter deze aanval?” Klinkt soft? Misschien. Maar als je een Tesla kunt bouwen of een presidentschap kunt besturen, zou je verdomme ook moeten kunnen reflecteren op je eigen gedrag. Het is tijd dat we stoppen met leiders zien als onaantastbare orakels. Het zijn mensen. Mensen met blinde vlekken, angsten en patronen. En als ze die niet onder ogen zien, sleuren ze hele samenlevingen mee in hun emotionele achtbaan.

Musk en Trump zijn geen uitzonderingen. Ze zijn een spiegel. Een spiegel voor een cultuur waarin leiderschap gelijkstaat aan domineren in plaats van dienen. Aan winnen in plaats van wijzer worden. Aan zenden in plaats van samen zoeken. Laten we eerlijk zijn: de echte disruptieve innovatie in leiderschap is niet de volgende AI, SpaceX of verkiezingsoverwinning. Het is een leider die durft te zeggen: “Ik weet het niet. Kun je me helpen het te begrijpen?” Tot die tijd kijken we naar Musk en Trump als naar een realityshow zonder eindredacteur. Vermakelijk? Absoluut. Inspirerend? Alleen als je wil leren hoe het níet moet.